yolaldıkça sokağın bitişiknizam evlerinin sinirbozucu gölgesi bitmek bilmiyordu. Bir an için izlendiği hissine kapıldı… Gölge oyunu. Kendini cebindeki çivi ile Çarmıhçı İsa gibi hissetti. Marangozun oğlu… Meryemin piçi. İradesi dışında  geldiği dünyada bir şekilde yaşadığını düşündü. Bir şekilde yaşamak… Herkes gibi. Sinirleri tabut tahtasından yapılma lanetli bir keman yayı gibi gergin yürümeye devam etti.. Karşısına çıkanın alnına çakacağı bir çivisi olduğunu bilmek kendisini rahat ettirecek tek unsurdu… Büyük koz…. Çivi.