İçinde bunaldığım toplumdan kaçış yollarımdan biridir burada bulunma sebebim. Toplumu oluşturan her bir bireyden uzak, hezeyanlarımla varoluşumun kendimce ispatıdır yazdığım her cümle. İnandığım bir şey var; Herşey göründüğü gibi ama göründüğü kadar değil.

 Tüketim toplumunda yaşıyorum, bunalım toplumunda yaşıyorum, hafızası olmayan bir toplumda yaşıyorum. Toplumu oluşturan bireylerin bireyciliği yüzünden toplumsal bilinci oluşmamış bir toplumda yaşıyorum. Din sorunu olan, dil sorunu olan, eğitim sorunu olan, yönetim sorunu olan, sağlık sorunu olan, cinsellik sorunu olan, maddi sorunu olan, alkol sorunu olan, kimlik sorunu olan bir toplumda yaşamanın getirdiği kaosla, belirsizliklere ve çelişkilere naif bir gözatışı uzaklığında tutuyorum kendimi.

 Kötümser olmak için gerekçelerimi sıralamak değil amacım ama iyimser olmak için de özel bir çaba sarfetmenin gereksiz olduğunu düşünüyorum. Nasılolsa herşey olduğu gibi ama olduğu kadar değil. Olmayanı aramak değil amacım, olanı anlamak. Herşey olduğu gibi göründüğünden herşeyin aslında göründüğü gibi olmadığı mesajları veren kurgulara toplum hep rağbet gösterİyor. Her şeyin her an sürprizlerle dolu olacağına inanma isteği toplumsal bir açlık haline geldiğinden insanlar sardalye konservesi aldıkları zaman açtıklarında içinden mercan balığının çıkması ile çıldırmak istiyorlar.

 Herhangi bir sistematiğe, düzene dayalı olan herşeyden uzak tutarım kendimi ama bu kaos ablukası içerisindeyken hala bu tür kurguların dayatılması çekilir şey değil. Ve işte bu noktada daha bir anlam kazanıyor anarşi.

Ailelerimizden alışılagelmiş uyuşturucumuz… Ahlakımız. Üzerimize yağan ahmaklık yağmurundan sırılsıklam vaziyetteyken sarılmakta direndiğimiz bir başka değerimiz. Aptal ısrarımızın da öğretilen ahlak kurallarına ters düşen bir yüzsüzlük davranışı olması trajikomikliği içindeyiz. Sığınacak uydurma bahaneler limanlarımız var küflenmiş kemiklerimizden. Yosun yeşilinden uzak, kokuşmaya yüzü dönük… Sararmış. Bizim gördüklerimizin bir kurguya sahip olduğu varsayımını varsayan aciz kurgularımız var… Kader ve Matrix. Görmezden gelip salağa yatmanın kolaylığı… Üşengeç geçiştirmelerimiz. Bilimkurguya olan düşkünlüğümüz. Yargılanmadan ölme isteğimiz. Kişiye göre uydurmasyon ahlaki değer bakışımız ve bu bakışın altında dayattığımız din ve toplumsal değer yargılarımız. Toplumsalın bireye göre düzenlenmiş bilinçaltı rüşvet kurgusu. Zavallı ruhlarımızın gölge oyununda figüranlıktan başka bir boka yaramadığının farkına varması birer seri katil üretmesi için geçerli sebep sayılabilir. Çünkü çok kolay ve çok manşet… İçine ettiğimin popüler kültürünün doğurganlığı bu… Başka bir bok değil! Sevgi dolu ruhumuzun nasıl kötülüklere kadir olabileceğinin itirafını yapmak bir yana düşünmek bile işimize gelmezken hangi ahlaktan bahsedebiliriz ki? Annelerimizin memelerinden içtiğimiz sütün tadını bile hatırlamazken hangi saflıktan bahsedebiliriz? Spastikler ve ana rahmine dönüş piskozunda vajina yolculuğuna çıkmış turist hastalar hariç belki… Ahlak kuralları çerçevesinde keşfettiğimiz ahlaksızlıklarımızın bize edebi kavramda kazandırdığı argo diyor ki; Hepimiz siktirip gidelim!

Bu güne dek ağzımdan çıkan her söz sadece beni bağlar zannımın safralarını atmanın yorgunluğuyla rahatlayan bir salyangoz gibiyim ve profilden bakmaya çalıştığım hayat “yürü be” gazını vermekte ısrar etse bile bu keyifli uyuşukluğun sebebi değilmidir hepten ta kendisi? Bu halim maddenin yavşama haliyle örtüşmekte ve nasılsa kimin umrundaki? Ben ve çevrem… Bir ve çok. Arz talep durumu. “Ben” olanı sunmak talep meselesi mi? Çevre değilmi talep olan ve bu durumda tüketici de olduğuna göre tüketme eylemini yaptığı süreçte üreticiyi yaşatırmı yoksa bitirirmi? Üretici ben isem eğer ve üretkenliğim çevreme dayalıysa ve bu durumun farkına henüz varmışsam salyasümük ağlamak için çok mu geç ya da ben mi çok fazla erkeğim? Ruhumun maço ilkelliğinin kısa devre yapmasını mı beklemem lazım kaç bin yıl? Yaşarmıyım ki onca sene? Tut ki yaşadım, beklermiyim peki? Bekler mi çevrem… Tüketici.. Borsa? Buldum! Mal gibi yaşayıp ölmemek için mal gibi yaşamak gerekir. Geniş otlaklarımız var ve hepimize yeter. Öküz gibi yaşama lüksümüzün farkında olmadan göçüp gitmek yazık olmazmı? Bedava bineceğimiz birsürü trenle Hacca da Hindistan’a gideriz artık. Bizler kutsanmış öküzler ordusuyuz.  Başımızda durmuş geviş getiren diğer büyükbaş rehberlerimiz de var bizlere daha yeşil otlaklar vaadeden. Ne güzel hayat… Bir de şu sinekler olmasa.

İyi bir yazı iyi bir başlıkla başlar… Göt, kişiye göre değişken olmayan duruşu ile bahsettiğim “iyi başlık” tanımına uyuyor. Bildiğimiz üzere herkes, hepimiz bir göte sahibiz. Bu durum kişiye göre değişkenlik sergilemeyen bir sabitlik sergilemektedir. Bununla beraber herkesin götü, bulunduğu vücutta kendince bir duruş sergilemektedir… Bu öyle bir duruşturki, yeri sabit ama ruhu değişkendir. Her bünyede farklı bir ruhi duruş sergilemekle, bedendeki pozisyon fakirliği açığını kapatmaktadır. Kimi kalkık, kimi yere bakan, kimi geniş, kimi dar, kimi çıkık, kimi basık… Bunlar monte oldukları vücutta yerlerini birkaç santim değiştirebilecek ve görsel olarak kendilerini ifade edebilecekleri vasıflardır. Bir de bu işin ruhi kısmı var… Bu bağlamda göt, “Yalnız fizyolojik değil aynı zaman da psikolojik bir unsur” niteliğine kavuşmaktadır.

(daha fazla…)

Evcil olmayan ve iğreti durmayan bir metnin ardına sığınarak yaşadım yıllar boyu. Noktaların kumsalda unutulduğu ılıman mevsimlerin ardı sıra duran yosun kavimlerinden bir birey gibi, olası tümcelerimle yaşadım. (daha fazla…)

Yiyecek içecek konusunda işin mutfağından tutun da yeme içme mekanlarının atmosferlerine kadar konuya hakim, yeme içmeyi karnını doyurmak için değil de tadını almak için ve bu tadımı yaparken de işin nüanslarına dokunarak bunu adeta sanatsal duyarlılıkla yapan kişilere verilen addır “Gurme”. Bu benim tanımım… Ama başkaları da aşşağı yukarı benzer tanımlar yapmaktadır. Gurme zannedildiğinin aksine bir meslekten öte kişinin yeme içme kültürü ile ilgili olup, aslında günlük yaşantısında yaşadığı bir olgudur. Gurmelik tamamıyla ekonomik olarak bellibaşlı birtakım kriterlere bağlı olmaksızın ele alınması gereken bir yeme içme biçimidir… Yediğin ve içtiğin herşeyden doğru tadı alabilme kabiliyetidir. İlla kırmızı şarap yanında permasan peyniri yemek değil, eğer sadece zeytin ekmek yenilecekse, bu zeytinin belli bir soğuklukta yenilmesinin zeytinin tadının doğru alınması gerekliliğinin bilinmesi kültürüdür. (daha fazla…)

Ademoğlu-Havvakızı, Dünya da vücut bulduğu ilk günden günümüz modern yaşantıya dek geçen süreçte bir şekilde ilk önce örtünmüşler, sonra giyinmişler, ardından da modayı takip etmişlerdir. Burada bahsettiğim “Örtünme” nin ne kadar gerilerden geldiği ortada… Günümüzde hala örtünmenin din kuralcı yaklaşımını konuştuğumuz şu günlerde, örtünmenin aslında dinler öncesi bir ihtiyaçtan doğma geleneksel kuşanma davranışı olduğu gerçeği ortaya çıkar. (daha fazla…)

Bizleri yaşamımızın her döneminde ( bu dönemleri çocukluk, gençlik, yetişkin birey, iş güç sahibi, evli barklı, çoluk çocuklu, torun torba sahibi, emekli, ahı çıkmış vahı kalmış gibi isimler altında toplayabiliriz) basma kalıp kriterlere uygun bir şekilde yaşarken görmek ister çevremiz. Bunda amaç tamamıyla bizlere biçilen kıyafetlere sokulmak istenimidir… Başka bir şey değil. Toplumsal değer yargıları öylesine sorgu sualsiz kabullenilerek yerleşmiştirki yaşantımıza, tersine bir hareket yaptığımızda darağacı hemen içinde yaşadığımız çevremiz tarafından kurulur. Polise gerek yok. Çocukluğunuzda size tek bir soru sorarlar, ” Büyüyünce ne olucan? ” Şimdi ki bilincimle vereceğim cevap kesinlikle güzelim argomuzdan çıkma ” Ebenin vajinası olucam ” olurdu. ( biraz akademik tad katiim dedim.) (daha fazla…)

Radyo nasıl olmalı başlıklı yazıdan sonra gelelim şimdi assoliste, o evimizin starı… Teknolojik uyuşturucu… Esas oğlan. Günümüz insan yaşantısında vazgeçilmez bir görsel bağımlılıktır televizyon. Yaydığı radyasyondan değil, radyasyon bağımlılık yapmaz, ucuz bir uyuşturucudur televizyon… Bir kere para verirsin ve kafadan bir on yıl kullanırsın. Ucuzdur yani… Akşam eve gelir ve elinde beynine enjekte edebileceğin sanal kimyasalları sunan kanalları kumanda eden teknolojik şırınga ile geceyi aptal bir uyuşukluk içinde geçirip yatağa gidersin. Gece ölür, sen ölmezsin… Yavaş yavaş RTÜK tarafından süzülmüş bir şekilde verilir sana bu sanal kimyasal… Sen günden güne kalitesiz bir şekilde uyuşursun. Dünya yanmaktadır.. Sen elli tane diziden birini seyredersin. Buzullar erimekte, kutup ayıları bunalıma girmiş, sen paparazzilerin kovaladığı ünlüleri seyredersin. (daha fazla…)

Yaşadığımız modern dünya da , biz Ademoğluna (Havvakızı ne olacak?) teknolojinin binbirtürlü nimetinden nasiplenmek kaçınılmaz bir güzellik olarak giydiriliyor, biz de bayıla bayıla kuşanıyoruz. Güzel… Peki bu kuşanmada seçici olmamız gereken konuları ele alacak olursak bu yazı on yıl sürer, bu sebeple bu gün radyo da seçiciliği ele alıcaz.

Evet.. Radyo nasıl olmalı. Bu sorunun cevabı aslında radyomuzu açtığımızda karşımıza çıkan radyo kanallarında saklı. Bu yüzden, radyo nasıl olmalı sorusunun yanıtını kanalları dolaştığımızda karşımıza çıkan birbirinden seviyesiz, dinleyiciye tüm gün boyunca müzik ve saat başı iki dakikalık birbirlerinin kopyası haberleri veren, aradaki boşlukları da devamlı reklamlarla dolduran çoğu dandik yayınlarda aramak kaçınılmaz oluyor. Radyo, günlük yaşantımızın kaçınılmaz alışkanlığı olarak tahtına oturalı pek fazla zaman geçmedi. Kısaca bir özet geçelim şimdi. (daha fazla…)